یادداشتی بر سومین مجموعه شعر آنژیلا عطایی
علیرضا عطایی، پژوهشگر ادبی
«پرهیب» سومین مجموعه شعر آنژیلا عطایی است که در آخرین روزهای سال 1400 از سوی انتشارات مروارید به چاپ رسیده است. این مجموعه شامل ۴۲ شعر منتخب از بین سرودههای این شاعر است که طی سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۰ نوشته شدهاند. زبان شاعر در این کتاب نسبت به دو مجموعه شعر قبلی دستخوش تغییر بسیار شده است و ضمن برخورداری از دایره واژگانی وسیع، کارآمدی خود را در تنوع بصری تصاویر با آرایههای مبتکرانه کلمات نشان میدهد. شعر در چنین شرایطی شبیه یک تندیس است که به جای حجم و رنگ، واژهها، معنا و ابژه، ادوات و ابزار دست شاعر هستند، به این ترتیب ضدیت موقعیت و معنا، تفاهم معنی و انبساط زمان در حال گسترش از لحظه به ابدیت از ویژگیهای زبان شاعرانه آنژیلا عطایی در این کتاب هستند. در مقابل انجماد مفاهیم و برودت موقعیت، بازیابی قواره حسی در شعرها را دشوار میکند و حتی در بعضی از اشعار فرجامی را میآفریند که به زبان مرثیه نزدیک است و گویی حاوی تصاویری درناک از آفرینش موجوداتی است که ابتر و ناقص آفریده شدهاند، کمااینکه هریک منظوری را در جهان عینی نمایندگی میکنند و البته شاید حضور در فضای تجریدی شعرآنژیلا عطایی و علاقه او برای غلبه کلمات در این بستر، ذهن را به سمت آگاهی جدیدی سوق دهد.
در عین حال نوع چینش کلمات پس از هم و دقت شاعر در تناسب حروف و کلماتی که با هم مانوس میشوند واژگان را شبیه گوی های غلتانی نشان میدهد که در فراز یک بلندی رها شده، روی هم غلتیده و در انتها دور هم جمع شده و کنار هم مینشینند. همچنین در این مجموعه قرینهسازیهای غریزی که گویا میراث شنیداری ماست و از انعکاس مانوس در عادات ادبی شاعرانه ما نشات میگیرد دیده نمیشود که بدون تکیه بر علاقمندیهای روزآمد نقد ادبی امروز بر شعر معاصر میتواند قابل توجه باشد. در مجموع دستاورد شاعرانه پرهیب که در ذهن باقی میماند حالتی از انتزاع است که تجربه محدودی در جهان مادی داشته و قرابتی وسیع با فراروان مخاطب برقرار میکند.
منتشر شده در جنزار، مجله ادبیات و اندیشه
ما را در سایت دریا نام دیگر من بود دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 24